اینک در کابل هستم. فارغ از سانسور و فارغ از فلتر. ایران که بودم، نمیتوانستم به اخبار و منابع خبری دسترسی پیدا کنم. خدا را شکر که مولویهای ما هنوز نمیدانند فلتر چیست و انترنت چیست. اگر روزی بدانند که انترنت چیست و وبسایت چیست، مطمینا وضع ما بدتر از ایران خواهد بود. اما این کشور سوخته و بیدر و پیکر فکر نمیکنم به این زودیها به سواد انترنت و تکنولوژی مدرن امروزی دست یابد چون امروز مردم ما هنوز در فکر سیری شکم شان هستند.
این طور است دنیای استعمار و امپریالیزم استعمارگر. اگر شکم ما سیر باشد، حتما فکرهای دیگری خواهیم داشت. کجا شد آن همه کمکهای که جامعهای جهانی قرار بود افغانستان را آباد سازد و این کشور تکه تکه شده را مددی باشد؟؟
اگر طالبان را کمک نکنند و به آنها اسلحههای سنگین و سبک نفروشند، احتجاج راه نیندازند، پس چطور میتوانند دلیلی بر بودن شان در خاک افغانستان را داشته باشند؟
آخر این سلاحهای مدرن و پیش رفتهای را که امروزه طالبان استفاده میکنند، از کجا و از کدام کشور دریافت میکنند؟
گفته میشود در این اواخر نیروهای آمریکایی همراه با نیروهای آلمانی یک نوع سلاح شیمایی و خطرناکی را در جنوب افغانستان آزمایش کردهاند، مشابه کاری که در عراق انجام دادند. اگر اطلاعات دقیق به دستم رسید، به تفصیل خواهم نبشت. البته این خبر بسیار تازه هم نیست. من از یک دوستی پرنگیام که در نیوزلند زندگی میکند اطلاع یافتم. شامه و مخ اطلاعاتی او از من بیشتر بود در این باره. او تعجب کرده بود من که در اداخل افغانستان زندگی میکنم از چنین جریانات خطرناکی که حیات افغانها را در خطر میاندازد بیخبر ماندهام.
وبلاگ انگریزیام افغانلارد هم بروز شد.
(در ضمن یاد تان باشد که امشب شب یلـــــــــــــــدا اســـــــــت!!
)